Köprü

Cumartesi günü kendimi koskocaman bir köprü gibi hissettim.  Zaten Boğaziçi Köprüsü ile aynı yaştayım. Arkamda geçmişim, önümde geleceğim, şimdiki zaman sırtımda.  Annemi sağ elimle, kızımı sol elimle tutup gezdirdim.   Matruşka bebekleri gibi, 3 nesil yan yana.  Dünyanın bu devri daim düzeninde annemden aldıklarımı kızıma öğrettiğimi farkettim.

 2007 Kasım ayında çekilen fotoğrafta 4 nesil biraradaydık. Bu fotoğraftan 1 sene sonra anneannem rahmetli oldu, ondan 2 ay sonra da Melis'e hamile kaldım. Bir insan olarak bu dünyada devamlılığı sağlamak için ya kalıcı bir eser bırakmak lazım veya nesli devam ettirmek için çocuk yapmak. Aksi takdirde insanlığın izi kalmaz. Ben dünyadaki bu ziyaretimde çocuk yapmayı tercih ettim sanırım. Güzel bir deneyim. Korkulacak değil yaşanması gereken bir deneyim. Bayrağı kızlarıma devredeceğim birgün. Hiç gözüm arkada kalmadan. Şimdi konsantre olmam gereken mevzuu köprü gibi geçmişten geleceğe bilgilerin akışını sağlamak. Herkese iyi akşamlar...