Kule

Bir kuledeyim, Rapunzel'inki gibi.  Camları var, yüksek.  Kapanmışım kuleye.  Camından dışarı bakıyorum. Orman var, yeşil, kuşlar cıvıldıyor. Atlasam aşağı kurtulma şansım var, canım yanar ilk önce, sonra yaşarsam orman benim, yollar benim, uzaktan gelen derenin şırıltısı benim olacak, karşıma yeni insanlar çıkacak.  Kulede kalırsam pencereyi açarım, dışarıdan taze hava girer içeri, gelip geçene laf atarım. Ne farkedecek ki? Kulede kalsam da aşağı insem de ölüm olacak sonunda er ya da geç. Kuleye bir dünyayı sığdırmak mı, kuleden uzakta dünyayı aramak mı mesele?